Ik leef niet trager omdat ik niet mee kan.
Ik leef trager omdat ik meer waarneem.

Waar de wereld snelheid waardeert,
waardeert mijn systeem afstemming.
Waar efficiëntie wordt beloond,
zoekt mijn lichaam veiligheid.

Lees meer…..

In plaats van te zeggen: “Ik weet hoe het voelt“, laten we zeggen: “Ik kan me je gebroken hart voorstellen“.

In plaats van te zeggen: “Je bent sterk, je komt hier doorheen“, laten we zeggen: “Je zult pijn hebben, en ik zal er zijn“.

In plaats van te zeggen: “Het lijkt erop dat het goed met je gaat“, laten we zeggen: “Hoe gaat het vandaag?“

In plaats van te zeggen: “Genezing kost tijd“, laten we zeggen: “Genezing kent geen tijdschema“.

In plaats van te zeggen: “Alles gebeurt met een reden“, laten we zeggen: “Dit moet nu zo vreselijk zinloos voelen“.

En als er helemaal geen woorden zijn om te zeggen, hoef je er ook niet naar te zoeken. Medeleven… spreekt ook in stiltes.

Bron: Facebook.com

En dan opeens. De wereld staat op zijn kop. Het is onderhand bijna 3 maanden geleden dat ik meteen na de endoscopie door de arts apart werd genomen. Al maanden waren er vage klachten. Vermoeidheid, veel hoesten en het gevoel dat ik een maagverkleining had gehad. De shoarma schotel waar ik normaal geen problemen mee had, kreeg ik nog maar voor de helft op. Elke stap leek moeite te kosten. Moe, veel slapen.

De arts was direct; “wat ik tijdens de endoscopie heb gezien laat geen mogelijkheid voor een andere diagnose, u heeft kanker! Een duidelijk gezwel aan het end van uw slokdarm!”.

Lees meer…..

Mag ik toegeven dat ik het allemaal wel een beetje zat ben? Al ruim vijftig jaar loop ik rond op deze vreemde planeet vol mensen die lijken te zijn gestopt met evolueren. Mensen die hun denken beperken, niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat ze te lui zijn om verder te kijken dan hun eigen behoeftes. Waarom zou je leven zoals het leven bedoeld is—samen—als je ook kunt leven voor jezelf?

Ik merk steeds vaker dat in mijn omgeving het eigenbelang het enige belang is. Argumenten van anderen worden niet gehoord, genegeerd of simpelweg weggewuifd. Waarom zou je rekening houden met de beperkingen van een ander, als jouw eigen ongemakken blijkbaar zwaarder wegen? Empathie lijkt steeds meer uit de mode geraakt, terwijl degene die zich wél probeert in te leven, als ‘lastig’ wordt bestempeld. Maar misschien ben ik die ‘lastige’ persoon… en durf jij dat niet toe te geven?

Lees meer…..