Artificial Intelligence (AI) maakt een steeds groter deel uit van ons leven. Of we het nu willen of niet, vaak ongevraagd en zonder dat we het doorhebben, maakt het langzaam ons leven gemakkelijker. Of niet? Bang voor de toekomst of is het een verrijking? Ik ben in gesprek gegaan met een AI-assistent die is ontwikkeld door OpenAI. De AI-assistent die standaard in Google Chrome zit.
“Zul zovahr om nysha ash vorum kalaris mi-morzen. Zul om shantah ash vorum kalis mi-olyen zun un shara vo zenah. Un voris-zara fa al-kalaris ash fa mi-toren zovahr nu-kor. Mi-zara vo zun-taz ash zun-mor. Zul fa zovahr om kaltha ash morzen kalaris zen fa zul om shantah kalaris mi-yazash ash mi-zenah. Un yazash fa zovahr om zalah vo un mor-nysha ash mor-shanti zor. Un zor fa shantah mi-vahr turen vanda ash zul-zara fa mi-toren vo kor-shantah mi-zara vahr. Vor-mi zalah zenah fa mi-shanti zor kalaris ash mi-vahr turen turen, ash mi-zara un zor fa shanti ash morzen.
De betaalbaarheid van arbeidsongeschiktheid staat onder druk. Uit recente ontwikkelingen blijkt dat het arbeidsongeschiktheidsstelsel (WIA) ingrijpend moet worden aangepast, omdat de kosten stijgen en de potten vol raken.
Hieronder volgen de belangrijkste feiten over de financiële gevolgen van arbeidsongeschiktheid (stand april 2026):
We noemen het vooruitgang, maar wat we zien is moreel verval. De wereld beweegt zich niet richting meer samenwerking of menselijkheid, maar richting hard nationalisme, schaamteloos eigenbelang en leiders die zich gedragen alsof regels er alleen zijn voor anderen. Soevereiniteit is geen principe meer, maar een instrument — bruikbaar zolang het uitkomt.
In Europa marcheren populisten vrijwel ongehinderd richting het centrum van de macht. Verbinding is ingeruild voor wij-zij-denken. Solidariteit wordt weggezet als zwakte. Politiek, ooit bedoeld om samenlevingen bijeen te houden, fungeert steeds vaker als breekijzer dat verdeeldheid verdiept. Wie het hardst schreeuwt, wint. Wie nuance zoekt, verliest.
Ik leef niet trager omdat ik niet mee kan.
Ik leef trager omdat ik meer waarneem.
Waar de wereld snelheid waardeert,
waardeert mijn systeem afstemming.
Waar efficiëntie wordt beloond,
zoekt mijn lichaam veiligheid.
In plaats van te zeggen: “Ik weet hoe het voelt“, laten we zeggen: “Ik kan me je gebroken hart voorstellen“.
In plaats van te zeggen: “Je bent sterk, je komt hier doorheen“, laten we zeggen: “Je zult pijn hebben, en ik zal er zijn“.
In plaats van te zeggen: “Het lijkt erop dat het goed met je gaat“, laten we zeggen: “Hoe gaat het vandaag?“
In plaats van te zeggen: “Genezing kost tijd“, laten we zeggen: “Genezing kent geen tijdschema“.
In plaats van te zeggen: “Alles gebeurt met een reden“, laten we zeggen: “Dit moet nu zo vreselijk zinloos voelen“.
En als er helemaal geen woorden zijn om te zeggen, hoef je er ook niet naar te zoeken. Medeleven… spreekt ook in stiltes.
Bron: Facebook.com
En dan opeens. De wereld staat op zijn kop. Het is onderhand bijna 3 maanden geleden dat ik meteen na de endoscopie door de arts apart werd genomen. Al maanden waren er vage klachten. Vermoeidheid, veel hoesten en het gevoel dat ik een maagverkleining had gehad. De shoarma schotel waar ik normaal geen problemen mee had, kreeg ik nog maar voor de helft op. Elke stap leek moeite te kosten. Moe, veel slapen.
De arts was direct; “wat ik tijdens de endoscopie heb gezien laat geen mogelijkheid voor een andere diagnose, u heeft kanker! Een duidelijk gezwel aan het end van uw slokdarm!”.
Mag ik toegeven dat ik het allemaal wel een beetje zat ben? Al ruim vijftig jaar loop ik rond op deze vreemde planeet vol mensen die lijken te zijn gestopt met evolueren. Mensen die hun denken beperken, niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat ze te lui zijn om verder te kijken dan hun eigen behoeftes. Waarom zou je leven zoals het leven bedoeld is—samen—als je ook kunt leven voor jezelf?
Ik merk steeds vaker dat in mijn omgeving het eigenbelang het enige belang is. Argumenten van anderen worden niet gehoord, genegeerd of simpelweg weggewuifd. Waarom zou je rekening houden met de beperkingen van een ander, als jouw eigen ongemakken blijkbaar zwaarder wegen? Empathie lijkt steeds meer uit de mode geraakt, terwijl degene die zich wél probeert in te leven, als ‘lastig’ wordt bestempeld. Maar misschien ben ik die ‘lastige’ persoon… en durf jij dat niet toe te geven?
Israël — een land doordrenkt van geschiedenis, geloof en strijd. Voor miljarden mensen wereldwijd is het meer dan een plek op de kaart: het is het Beloofde Land. Maar wat betekent dat eigenlijk? En hoe is deze eeuwenoude religieuze belofte uitgegroeid tot een complex politiek conflict?
Volgens religieuze tradities wees God ruim 4000 jaar geleden het land Kanaän aan als thuis voor het volk van Abraham. In Genesis 12:7 zegt God tot Abram: “Ik zal dit land aan jouw nakomelingen geven.” Die belofte werd herhaald aan Izak, Jakob, Mozes en uiteindelijk Jozua, die het volk Israël naar het heilige land leidde.
Het Bijbelse Beloofde Land was geografisch groter dan het huidige Israël. Het omvatte ook delen van wat nu Libanon, Syrië en Jordanië zijn. Over de exacte grenzen bestaat nog altijd discussie.