
44 jaar geleden, de avond van de 29ste maart, heeft mijn moeder moedig, met haar dikke buik, het vuurtorenduin beklommen. Een goede wandeling wil een bevalling nog wel eens opwekken was het bakerpraatje waarmee mijn bevalling in gang werd gezet. Precies, op de dag af zijn mijn ouders 9 maanden geleden getrouwd. Netjes toch (was het niet zo dat ik 2 weken te laat geboren ben)?

Opgesloten in mijn hoofd. Mijn wereld is verdoofd. De minuten lijken dagen, ze vervagen zonder vragen. Prikkels komen binnen, maar vormen geen zinnen. Alles gaat aan mij voorbij. Ik zit opgesloten, ik ben niet vrij. Hoe lang blijft dit nog duren? Ik kan het niet zelf sturen. De grip volledig kwijt. Geen berouw alleen een oneindige strijd. Ik hoop dat ik uiteindelijk zal winnen. Weet alleen niet waar te beginnen.
Maak een blog nooit te persoonlijk. Ook al roep je dat hij alleen voor jezelf is, er zijn altijd mensen die aanstoot nemen wanneer ze dingen lezen die verdacht veel op hun eigen situatie lijken. Ik ben al jaren aan het bloggen en ik ben er altijd van uit gegaan dat je alles kunt schrijven wat er maar in je op komt. Ik heb dat ook altijd gedaan maar nu was het zo ver dat de sterke hand der wet mij er op wees dat bepaalde artikelen niet bevorderlijk waren voor de goede vrede.