Ik leef niet trager omdat ik niet mee kan.
Ik leef trager omdat ik meer waarneem.
Waar de wereld snelheid waardeert,
waardeert mijn systeem afstemming.
Waar efficiëntie wordt beloond,
zoekt mijn lichaam veiligheid.
Welbevinden
Artikelen over (persoonlijke) gezondheid en zorg.
In plaats van…..
In plaats van te zeggen: “Ik weet hoe het voelt“, laten we zeggen: “Ik kan me je gebroken hart voorstellen“.
In plaats van te zeggen: “Je bent sterk, je komt hier doorheen“, laten we zeggen: “Je zult pijn hebben, en ik zal er zijn“.
In plaats van te zeggen: “Het lijkt erop dat het goed met je gaat“, laten we zeggen: “Hoe gaat het vandaag?“
In plaats van te zeggen: “Genezing kost tijd“, laten we zeggen: “Genezing kent geen tijdschema“.
In plaats van te zeggen: “Alles gebeurt met een reden“, laten we zeggen: “Dit moet nu zo vreselijk zinloos voelen“.
En als er helemaal geen woorden zijn om te zeggen, hoef je er ook niet naar te zoeken. Medeleven… spreekt ook in stiltes.
Bron: Facebook.com
Kanker
En dan opeens. De wereld staat op zijn kop. Het is onderhand bijna 3 maanden geleden dat ik meteen na de endoscopie door de arts apart werd genomen. Al maanden waren er vage klachten. Vermoeidheid, veel hoesten en het gevoel dat ik een maagverkleining had gehad. De shoarma schotel waar ik normaal geen problemen mee had, kreeg ik nog maar voor de helft op. Elke stap leek moeite te kosten. Moe, veel slapen.
De arts was direct; “wat ik tijdens de endoscopie heb gezien laat geen mogelijkheid voor een andere diagnose, u heeft kanker! Een duidelijk gezwel aan het end van uw slokdarm!”.
Mag ik zeggen dat ik er genoeg van heb?
Mag ik toegeven dat ik het allemaal wel een beetje zat ben? Al ruim vijftig jaar loop ik rond op deze vreemde planeet vol mensen die lijken te zijn gestopt met evolueren. Mensen die hun denken beperken, niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat ze te lui zijn om verder te kijken dan hun eigen behoeftes. Waarom zou je leven zoals het leven bedoeld is—samen—als je ook kunt leven voor jezelf?
Ik merk steeds vaker dat in mijn omgeving het eigenbelang het enige belang is. Argumenten van anderen worden niet gehoord, genegeerd of simpelweg weggewuifd. Waarom zou je rekening houden met de beperkingen van een ander, als jouw eigen ongemakken blijkbaar zwaarder wegen? Empathie lijkt steeds meer uit de mode geraakt, terwijl degene die zich wél probeert in te leven, als ‘lastig’ wordt bestempeld. Maar misschien ben ik die ‘lastige’ persoon… en durf jij dat niet toe te geven?
Het ontstaan van de mens, wat we meenemen van eerdere generaties.
Zo’n 7 miljoen jaar geleden verschenen de eerste mensachtigen op aarde: de eerste hominiden (*De familie van mensachtigen). Ze zijn onze oudste voorouders en de eersten die rechtop begonnen te lopen—een mijlpaal in onze evolutie.
Rond 2 miljoen jaar geleden kwam Homo erectus (*rechtopstaande mens) op. Deze mensensoort gebruikte vuur en maakte werktuigen, wat zorgde voor grote stappen vooruit in het dagelijks leven.
De Homo sapiens (“wijze mens” of “denkende mens” in het Latijn), oftewel de moderne mens, ontstond ongeveer 300.000 jaar geleden in wat we nu Afrika noemen. Dat was het begin van de mens zoals we die nu kennen.
Het Welbevindingsniveau: Een andere kijk op Chronische Depressie
De groei van een persoonlijkheid.
Iedereen is het product van de eigenschappen die hij bij zijn geboorte mee krijgt, de vermogens die de opvoeders hebben om te begeleiden naar een volwaardige persoonlijkheid en de omgeving waarin iemand opgroeit. De persoonlijkheid die bij de geboorte aanwezig is, is de basis die aangevuld wordt door de ervaringen in de rest van het leven.
Accepteren!
Eén van de meest misbruikte termen in onze maatschappij; “Accepteren!”. Alles “moet” maar geaccepteerd worden. Alsof je een glas water pakt. Wanneer er niet meer uitgekomen kan worden of dat het te moeilijk wordt dan wordt makkelijk gezegd; “dat moet je maar accepteren!”. Het wordt gemakkelijk gebruikt en iedereen doet zijn best om alles maar te accepteren zonder daarbij te veel stil te staan bij de gevolgen. Maar wat is accepteren eigenlijk?
Maar vooral, “Ja, ik ben mens!”.
“Ja, ik vind dat bij alles menselijkheid voorop hoort te staan”.
“Ja, ik vind het verschrikkelijk wanneer geld, egoïsme en macht de drijfveren, de aanjagers van de samenleving zijn”.
“Ja, er bestaan hokjes die zeggen dat je links of rechts bent”.
Maar vooral, “Ja, ik ben mens!”.
Yosy
Leven met een dipje.
De rationaliteit van de dag hangt als zware gordijnen om mijn bed heen wanneer ik ’s morgens mijn ogen open doe. Een verlangen om weer mijn bed in te duiken al voordat ik überhaupt opgestaan ben uit bed is groot. Ik verlang naar de late avond, dan mag ik weer gaan slapen. Plannen genoeg maar de magneet die mij via de wc, de Senseo, richting de bank leidt is zo sterk dat elke ander voornemen een berg gelijk de Alpen wordt. Een sigaret. Met een beetje geluk krijg ik mee wat er op het nieuws is en kan ik de moed verzamelen om even voor het huis onder het afdakje plaats te nemen.
Liggen in een kruisscheurende spagaat.
Het is onderhand al 3 maanden geleden dat ons landje werd getrakteerd op Tweede Kamerverkiezingen en de formatie besprekingen liggen in een kruisscheurende spagaat. Argeloos, misschien wel arrogant, wordt door de rechtse oude stempel partijen (de gevestigde orde), VVD, CDA en D66, met Mark Rutte voorop, de Zwarte Piet naar Jesse Klaver, fractievoorzitter van GroenLinks toe gespeeld. Er zou vooral geen overeenkomst bereikt worden over het migratie vraagstuk. De gemaakte verontwaardiging van de fractievoorzitters en daarnaast de voornamelijk rechtse gevestigde media is veelzeggend.
