Wanneer macht geen grenzen meer kent
We noemen het vooruitgang, maar wat we zien is moreel verval. De wereld beweegt zich niet richting meer samenwerking of menselijkheid, maar richting hard nationalisme, schaamteloos eigenbelang en leiders die zich gedragen alsof regels er alleen zijn voor anderen. Soevereiniteit is geen principe meer, maar een instrument — bruikbaar zolang het uitkomt.
In Europa marcheren populisten vrijwel ongehinderd richting het centrum van de macht. Verbinding is ingeruild voor wij-zij-denken. Solidariteit wordt weggezet als zwakte. Politiek, ooit bedoeld om samenlevingen bijeen te houden, fungeert steeds vaker als breekijzer dat verdeeldheid verdiept. Wie het hardst schreeuwt, wint. Wie nuance zoekt, verliest.
Maar het echte gevaar openbaart zich op het wereldtoneel. Make America Great Again klinkt onschuldig, maar fungeert in de praktijk als een vrijbrief om internationale afspraken te verscheuren. Verdragen? Waardeloos. Bondgenoten? Inwisselbaar. Soevereine staten? Alleen relevant zolang ze Amerikaanse belangen niet in de weg staan.
Venezuela is het schoolvoorbeeld van deze nieuwe wereldorde. Niet omdat Nicolás Maduro een verdediger van democratie is — integendeel. Hij is een dictator, leider van een corrupt systeem dat zijn bevolking gijzelt en zijn land leegzuigt. Maar laten we ophouden te doen alsof de Amerikaanse inmenging wordt gedreven door morele verontwaardiging. Het gaat niet om mensenrechten. Het gaat om macht. En olie.
Waar de CIA vroeger in stilte regimes ondermijnde, doet Donald Trump het openlijk. Zonder schaamte. Zonder subtiliteit. Zelfs de Amerikaanse grondwet lijkt voor hem eerder een hinderlijke suggestie dan een leidraad. Hij is verkozen, ja — maar zijn bestuursstijl verschilt angstaanjagend weinig van die van de dictator die hij zegt te bestrijden. Zijn wil is wet. Wie tegenwerkt, wordt weggevaagd.
En hier wordt het gevaarlijk. Want als wij accepteren dat de Verenigde Staten zich zo gedragen, wie zijn wij dan om Rusland te veroordelen in Oekraïne? Of China in Taiwan? Het precedent is gezet: macht rechtvaardigt alles. De sterkste bepaalt de waarheid.
Dictaturen zijn nooit te rechtvaardigen. Maduro is een misdadiger. Punt. Maar buitenlandse inmenging die puur is gebaseerd op eigenbelang maakt de situatie niet beter — alleen explosiever. De Venezolaanse bevolking is geen prioriteit, maar een excuus. Een pion op een geopolitiek schaakbord.
Is Venezuela werkelijk beter af met een leider die niets meer is dan een marionet van Washington? En als dit het nieuwe normaal is, wie volgt dan? Colombia? Mexico? Cuba? Of, ironisch genoeg, uiteindelijk de Verenigde Staten zelf?
Misschien is de echte vraag deze: hoe ver zijn wij bereid te gaan in het normaliseren van machtsmisbruik zolang het wordt verpakt in patriottische slogans? En durven wij leiders die zich boven de wet wanen nog ter verantwoording te roepen — of kijken we weg, totdat het onze beurt is?
Want één ding is zeker: wie vandaag zwijgt, legitimeert de dictatuur van morgen.
Yosy
