Opgesloten in mijn hoofd. Mijn wereld is verdoofd. De minuten lijken dagen, ze vervagen zonder vragen. Prikkels komen binnen, maar vormen geen zinnen. Alles gaat aan mij voorbij. Ik zit opgesloten, ik ben niet vrij. Hoe lang blijft dit nog duren? Ik kan het niet zelf sturen. De grip volledig kwijt. Geen berouw alleen een oneindige strijd. Ik hoop dat ik uiteindelijk zal winnen. Weet alleen niet waar te beginnen.
Yosy
Ik heb tijdens mijn studententijd op kamers gewoond. Ik deelde de badkamer, gang, keuken en terras met een aantal andere studenten. Natuurlijk was het een echte studentenboel en werd er niet altijd even zorgvuldig met de hygiëne om gegaan en moest er om de zoveel tijd gezamenlijk schoon gemaakt worden. Regels, ja we hadden basis regels. Regels die gezamenlijk opgesteld werden en waar iedereen zich zo veel mogelijk aan hield.
’s Morgens vroeg is het heerlijk om buiten te zitten. De duiven roeken rustig in de bomen, de zebravinken van de buren kwetteren er vrolijk op los. Op de achtergrond is te horen dat het verkeer op de A73 langzaam op gang komt. Zo nu en dan wordt de stilte enigszins verstoort door een langs denderende goederentrein. Het eerste sjagie heeft meestal een rokers kucheltje tot gevolg. Het geurt naar verse koffie terwijl onze katten hun rondje door de tuin maken. Elke morgen is voor hen weer een hele ontdekkingstocht, het lijkt alsof ze de tuin voor het eerst zien. Het is nog geen 7 uur. 7 Uur, het moment dat de tijdschakelaar de pompen van de waterpartijen in de tuin inschakelen. Roermond word langzaam wakker.
Ik weet het, de jongens en de meisjes van de helpdesk doen hun best. Ze moeten het doen met de standaard antwoorden die hun computer systeem hen geeft maar ik heb het onderhand met ze gehad. Ik ben begonnen met alle contact met de helpdesk van Vodafone vast te leggen. Chats, mails en de telefoongesprekken die ik met ze voer komen in één map op mijn Google Drive terecht, ik verzamel bewijs.
We kunnen trots op onszelf zijn! En met onszelf bedoel ik “wij als Europeanen”. Het nieuws wordt momenteel overspoeld met berichten dat die ondankbare vluchtelingen geen gebruik maken van onze zo zuur aangeboden opvangplaatsen. Het is toch schandalig, gemeentebesturen die tegen de publieke opinie in opvangplaatsen aanbieden en dan blijven die ondankbare vluchtelingen weg! Verontwaardiging alom. Maar is het wel zo gek dat die opvangplaatsen leeg blijven?
De waarheid is niet iets dat altijd waar is. De waarheid is een spel van ervaren, interpreteren en de ervaringen die er in het verleden zijn opgedaan. Objectiviteit zou troef moeten zijn maar dat is alles behalve dat. Een ervaring wordt gekleurd door de vele filters die we vanuit onze reverentie kader hebben meegekregen. De waarheid is voor iedereen anders en daarom zeer persoonlijk. Wat voor de één de waarheid is kan voor de andere de grootste leugen zijn.
Ik heb met veel plezier aan Yosy.nl gewerkt maar winden gaan anders waaien en daarom verzet ik nu mijn zeilen. Ik stop niet met schrijven maar ik ga op een ander manier verder zodat ik kan blijven schrijven wat ik wil zonder mensen op het verkeerde been te zetten.
Voor mensen die het interesseert hieronder een aanvraag formulier voor het aanvragen van een link naar alle artikelen die ik het afgelopen jaar op Yosy.nl heb geplaatst (download in .pdf formaat). Uw @mail adres wordt alleen gebruikt om u een download link toe te mailen en zal niet met derden gedeeld worden.
Ik krijg er de kriebels van. Weer lees ik op Facebook een bericht waarin wordt opgeroepen een artikel te delen over hoe slecht onze ouderen het momenteel hebben. Met koeien letters staat er als opmerking onder; “Ik denk niet dat veel mensen dit bericht zullen delen in verband met de asielzoekers!”. Ik kan onderhand wel kotsen van de manier waarop er gedacht wordt. Asielzoekers en het geld dat daaraan besteed wordt heeft niets maar dan ook niets te maken met het geld dat aan ouderen besteed word.
Ik heb me altijd prima kunnen redden. Logica en regels zijn een goed uitgangspunt wanneer je aan het werk bent of omgaat met mensen die, net zo als ik, de logica omarmen. In een werksituatie vertrouwde ik op een werknemer/ werkgever relatie. De werkgever had altijd gelijk ongeacht wat ik er zelf van dacht. Was ik het niet eens met een beslissing of opdracht van een werkgever dan kon ik daar tegen in gaan. Ik gebruikte logica bij mijn motivatie en ik kreeg gelijk of ik kreeg niet gelijk. Wanneer ik “boos” werd omdat ik niet gelijk kreeg was dat gebaseerd op logica. Het leek een emotie te zijn maar dat was het niet. Het was een kwestie van een logische redenatie van oorzaak en gevolg, echte emoties kwamen er niet aan te pas.
